NCK-Dronten 2016 - rideonbas

Ga naar de inhoud

NCK-Dronten 2016

Bron, foto en tekst DVHN 3 0ktober-2016, (André van den Ende)




NCK-Dronten 2016

Het NK voor clubs is normaliter een toetje na een lang wielerseizoen. Maar na het overlijden van Bas de Haan was voor Stormvogels Veendam alles anders. Het werd een dag vol emoties, vooral voor broer Paul.

Het trieste begin: het overlijden van Bas de Haan, bekend gezicht in het noordelijke wielrennen en lid van wielergezin De Haan uit Meedhuizen. Uit het niets van z’n racefiets gereden door een roekeloze automobilist op Sint Maarten.

Het bericht slaat in als een bom. Uiteraard bij z’n familie en vrienden. Maar ook bij z’n vereniging Stormvogels, waar hij als klein mannetje al fietste. Eigenlijk is de hele noordelijke wielerwereld in rouw. Dat blijkt bij een imposant eerbetoon op de wielerbaan van Corpus den Hoorn. Maar dat is niet genoeg. Bij lange na niet, vinden de renners van de elite/beloftenploeg van Stormvogels.
Bas was namelijk, hoewel hij op de Antillen woonde, nog steeds één van hen. Via WhatsApp fungeerde hij zo ongeveer als halve ploegleider. Hij wilde overal bij betrokken zijn.

Bovendien was hij op schandalige wijze van de weg gereden. Ze beseffen: dit kan iedere wielrenner, overal ter wereld en op ieder moment overkomen. Er is geen enkele wielrenner die niet eens is afgesneden door een automobilist die vijf seconden eerder thuis wil zijn. Tijd voor actie. Onder aanvoering van René Hooghiemster en broer Paul ontwerpen ze een speciaal pak, met de leuzen ‘Share the road’, ‘every life counts’ en ‘#rideonbas’ erop.

De KNWU en sponsor Robert Eerens stemmen bliksemsnel toe. Paul, die na het overlijden van z’n broer z’n seizoen logischerwijs had beëindigd, laadt zich nog één keer op en start in Dronten.

En daar staan ze dan, met z’n zessen, op het podium voor de start van de ploegentijdrit. Voor Bas. Voor verkeersveiligheid. Share the road, every life counts. De speaker legt de tragedie en de actie nog eens uit aan het publiek. Na afloop zal Paul zeggen dat die woorden, tien seconden voor de start, erin hakken.
In het vervolg van de tijdrit slepen z’n ploeggenoten hem erdoorheen.

De laatste twee kilometer zit hij jankend op de fiets. Er spookt van alles door z’n hoofd. Maar hij blijft eraan hangen. Vlak voor de finish is er bij de anderen het besef: Paul moet als eerste van de ploeg over de streep. Het lukt. Na afloop zit hij in een campingstoel voor de ploegcamper. Kapot. Geëmotioneerd. Moeder Aukje en z’n vriendin bij hem. Wat later een knuffel van al z’n teamgenoten. Hij laat een harde boer van de cola. Gelach breekt de serene stilte.

Moeder Aukje geeft al z’n ploeggenoten even later één voor één een welverdiende knuffel. Ze hebben het gedaan. Voor Bas.

Vader Bert verwoordt het gevoel van de dag het beste: ,,Genieten is misschien het verkeerde woord, maar het is wel een mooie dag zo.”

En Bas? ,,Die keek met een grote glimlach mee, dat weet ik zeker”, zegt Paul als hij omhoog kijkt. En niet alleen dat. Hij reed vandaag ook mee met Paul. Iedere trap, iedere wielomwenteling.
Terug naar de inhoud